چه ساده .....

و چه ساده فراموش شدم

                                  همچون برگ خزان زدی

                  رها شد در باد

                                  می گذرم بی اختیار

زپای ان درخت سبز

        می تازد بر پیکر سردم

                                       دست باد

می برد با خود مرا

                        دور تر از دور

که شاید بر برکه ارام نهد

                           این جنب و جوش

تا که شوم طعمه ی جنبندی

                  یا که شاید آن طرف تر

                                 نقش بندت مرا

بر سنگ فرش کوچه ای

                تا شوم خرد زیر پای  عابری

هم چنان می تازد باد بر من

             دور می سازد مرا از اصل خویش

                   تا که شاید باز جویم روزگار وصل خویش

آن زمان  که مشت خاک بودم

                               زیر پای آن درخت سبز...

/ 0 نظر / 9 بازدید